Historia maszynek do tatuażu

Historia pistolety do tatuażu rozpoczął się dość dawno temu. Cofnijmy się do roku 1800. Na początku XIX wieku Alessandro Volta (inteligentny chemik i fizyk z Włoch) wynalazł bardzo przydatną i powszechną w dzisiejszych czasach rzecz - baterię elektryczną.

W końcu prototypy pierwszych maszynek do tatuażu działały na baterie. Później w 1819 roku słynny innowator z Danii, Hans Christian Oersted, odkrył elektryczną zasadę magnetyzmu, która została zastosowana również w maszynkach do tatuażu. Wiele lat później, w 1891 roku amerykański tatuażysta Samuel O'Reilly opatentował swoją pierwszą elektryczną maszynkę do tatuażu. Oczywiście narzędzia nakłuwające były używane już wcześniej, jednak nie było to pełnoprawne urządzenie do tatuażu.

Jaskrawym przykładem takich maszyn jest urządzenie stworzone przez Thomasa Alvę Edisona. W 1876 roku opatentował on urządzenie typu obrotowego. Głównym celem było uproszczenie codziennej rutyny w biurze. Zasilana bateryjnie, maszyna ta tworzyła szablony do ulotek, papierów i podobnych rzeczy. Dziurkowanie w papierach stało się znacznie łatwiejsze; dodatkowo, dzięki pomocnej dłoni wałka z tuszem, maszyna kopiowała różne dokumenty. Nawet w dwudziestym pierwszym wieku korzystamy z tego samego sposobu przenoszenia szablonów. Firmy zajmujące się malowaniem znaków stosują podobną metodę w swojej branży.

Thomas Alva Edison - utalentowany i płodny amerykański wynalazca - urodził się w 1847 roku. W ciągu swojego 84-letniego życia opatentował ponad tysiąc wynalazków: fonograf, żarówkę, mimeograf i system telegraficzny. W 1877 roku odnowił plan pióra szablonowego; w starej wersji Thomas Edison nie zrealizował w pełni swojego pomysłu, więc otrzymał jeszcze jeden patent na ulepszoną wersję. Nowa maszyna miała kilka cewek elektromagnetycznych. Cewki te były umieszczone poprzecznie do rur. Ruch posuwisto-zwrotny był wykonywany za pomocą elastycznego stroika, który wibrował nad cewkami. Stroik ten tworzył szablon.

Pewien tatuażysta z Nowego Jorku postanowił zastosować tę technikę w tatuażu. Samuel O'Reilly potrzebował piętnastu lat, aby zmodyfikować projekt Edisona. Ostatecznie wynik był niesamowity - zmodernizował zespół rur, zbiornik z atramentem i ogólnie dostosował maszynę do procesu tatuowania. Długie lata pracy zostały wynagrodzone - Samuel O'Reilly opatentował swoje dzieło i stał się numerem jeden wśród amerykańskich wynalazców maszynek do tatuażu. Wydarzenie to było oficjalnym początkiem rozwoju maszynek do tatuażu. Jego projekt jest nadal najbardziej wartościowy i powszechny wśród tatuatorów.

Patent ten był jedynie punktem wyjścia dla długiej drogi zmian. Nowa wersja maszynki do tatuażu został opatentowany w 1904 roku w Nowym Jorku. Charlie Wagner zauważył, że jego główną inspiracją był Thomas Edison. Historycy twierdzą jednak, że to maszyna Samuela O'Reilly'ego była głównym bodźcem do stworzenia nowego wynalazku. W rzeczywistości nie ma sensu się spierać, ponieważ można znaleźć wpływ projektu Edisona zarówno w pracy Wagnera, jak i O'Reilly'ego. Powodem takiego naśladownictwa i przeprojektowywania wśród wynalazców jest to, że wszyscy oni znajdowali się we wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Co więcej, Edison organizował warsztaty w Nowym Jorku, aby zademonstrować swoje osiągnięcia ludziom podróżującym z jego rodzinnego stanu New Jersey.

Nie ma znaczenia, czy był to O'Reilly, Wagner, czy jakikolwiek inny twórca - zmodyfikowana maszynka z 1877 roku sprawowała się bardzo dobrze pod względem tatuowania. Ulepszona komora tuszu, regulacja skoku, montaż rurki i inne drobne szczegóły odegrały ogromną rolę w dalszej historii maszynek do tatuażu.

Percy Waters zarejestrował patent w 1929 roku. Miał on kilka różnic w stosunku do poprzednich wersji pistoletów do tatuażu - dwie cewki miały ten sam typ elektromagnetyczny, ale miały zainstalowaną ramę. Dodano również osłonę iskrową, przełącznik i igłę. Wielu tatuatorów uważa, że to właśnie pomysł Watersa jest punktem wyjścia dla maszynek do tatuażu. Podstawą takiego przekonania jest fakt, że Percy Waters produkował, a następnie handlował różnymi typami maszynek. Był jedyną osobą, która faktycznie sprzedawała swoje opatentowane maszyny na rynku. Prawdziwym pionierem tego stylu była inna osoba. Niestety nazwisko twórcy zaginęło. Jedyne, co zrobił Waters, to opatentował wynalazek i wystawił go na sprzedaż.

Rok 1979 przyniósł nowe innowacje. Pięćdziesiąt lat później Carol Nightingale zarejestrowała odnowioną maszynkę do tatuażu. Jego styl był bardziej wyrafinowany i dopracowany. Dodał również możliwość regulacji cewek i tylnego mocowania sprężyny, dodał sprężyny piórowe o różnych długościach i inne niezbędne części.

Jak widać z przeszłości maszynek, każdy artysta personalizował swoje narzędzie zgodnie z własnymi potrzebami. Nawet współczesne maszynki do tatuażu, które przeszły wieki modyfikacji, nie są doskonałe. Niezależnie od tego, że wszystkie urządzenia do tatuażu są unikalne i dostosowane do osobistych potrzeb, w sercu wszystkich maszynek do tatuażu wciąż znajduje się koncepcja Thomasa Edisona. Z różnymi i dodatkowymi elementami, podstawa wszystkich jest taka sama.

Wielu wynalazców ze Stanów Zjednoczonych i krajów europejskich kontynuuje ulepszanie starych wersji maszyn. Ale tylko kilku z nich jest w stanie albo stworzyć naprawdę unikalny projekt z bardziej przydatnymi szczegółami i uzyskać patent, albo zainwestować wystarczająco dużo pieniędzy i czasu w realizację swoich pomysłów. Jeśli chodzi o proces, znalezienie lepszego projektu oznacza przejście trudnej drogi pełnej prób i błędów. Nie ma konkretnego sposobu na poprawę. Teoretycznie nowe wersje maszynek do tatuażu powinny oznaczać lepszą wydajność i funkcjonowanie. Jednak w rzeczywistości zmiany te często nie przynoszą żadnych ulepszeń lub sprawiają, że maszyna jest jeszcze gorsza, co stymuluje programistów do ponownego przemyślenia swoich pomysłów, znajdując wciąż nowe sposoby.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Shopping Cart
pl_PLPolski
Wybierz walutę
Scroll to Top